Bence bir defa asla bu hedefe ulasip Amerika'da seneler gecirmeden donup kalma kararini vermeye calismamak lazim. Cunku bu kor dogusu yapmaktan baska birsey degil.

Buraya hangi yasta gelindigi,

Ne amacla gelindigi

Gelmeden once ulkesinde yasadiklari

Gecmis hayati, gecmis ozel yasami, ulkesinde biraktigi sosyal ve mesleki ortam

Hayat gorusu, genel kulturu

Amerika'da gecirdigi sure

Turkiye'de alternatif olarak kendisine ne onerildigi,

Gelis vize tipi,

Egitimin baslangic durumunda ve bitis durumundaki medeni hali,

gibi onceden kestirilmesi neredeyse imkansiz olan bir gelecek konusunda konusmak bence hic gercekci degil.

Ama gercekci ve bence ustunde konusulmaya deger baska birsey var :

Amerika ya da Turkiye meselesinden once mesleki motivasyonu sorgulamak lazim bu bir. Yetistiginiz ulkeye olan vefa borcunu ve bunun derecesini sorgulamak lazim o da iki.

Amerika dusuncesine varis yolunuz onemli bence :

Tamamen mesleki bir motiviyason ile mi vardiniz bu noktaya? Yoksa AMerika'nin verecegi sekonder tersiyer kazanclar karariniza agirligini mi koyuyor? Yoksa ikinci ile baslyip bire mi vardiniz, yoksa yoksa hepsi birbirine mi girdi?

Amerika'nin size verecegi sekonder kazanclari gelmeden bilmenize imkan yoksa, o halde hayal ediyorsunuz demektir, o halde hayali sorgulamak gerekir, ne kadari gercek diye...

Toplayayim.

Ben doktor olmak istiyordum. Oldum. Psikiyatriye merak sardim. En iyi psikiyatri egitimini nerde alirim dedim. Arastirdim. Amerika'yi gosterdi pusula. Ugrastim sonra istedigimi elde edip geldim. Simdi beni buraya getiren tek sey vardi o da masleki motivasyon. Mimar olmak isteseydim, Italya'yi hedeflerdim muhtemelen. Piyanist olmak isteseydim Viyana'yi Moskova'yi hedeflerdim. Alabilir miydim supheli, ama hedeflerdim. Su anda da istedigimi hasbel kader aldim.

Peki devaminda ne istiyorum?

Bedavaya beni tip doktoru olarak  dunya standartlarinin uzerinde yetistiren, tum arkadaslarimi, ailemi, anilarimi,cocuklugumu, gencligimin onemli bir kismini, agzimdaki tatlari,zihnimdeki ruyalari, duygularimi, benim icin saklayan yurduma donebilmek istiyorum.

Bu karari verecegim birgun. Ve o gun geldiginde bu kararda yalnizca benim icimdeki duygular onemli olmayacak.

O karar zamani geldiginde, ozel hayatim, maddi kazancim, mesleki tatminim, yurduma duydugum ozlem ve hissettigim vefa borcu gibi bir suru seyi dusunmek zorunda kalacagim. Ve bunlarin hepsini islemden gecirip bir karar verecegim.

Insan hayati cok karisik ve cok faktor tarafindan etklienebiliyor, insan cok istedigi birseyi bazen yapamayabiliyor. Su an cok istedigim birseyi de yapamayabiliyorum. O gun geldiginde ulkeme donme hayaliyle ciktigim bu yolda beni bu kararimdan dondurebilebilecek su an kestirilemez bir takim sosyal ve pragmatik imkansizliklar olabilir.

Ama benim hep icimde olacak ve hic degismeyecek olan bir istegim var, ve kabul ettigim bazi gercekler var.

1-Turkiye'nin bizlere ihtiyaci var. Hem de o kadar cok ihtiyaci var ki !

2-Turkiye'ye borcluyuz. Orda dogduk, orda buyuduk, oranin suyunu ictik orda buyuduk. Biz oraliyiz, o topraklarin insaniyiz. Ulus olmanin sartlarindan biri de ayni topraklarda  dogup orda buyumus olmamiz. Bunun hicbir ideoloji ile ilgisi yok, sadece basit bir gercek var. Hepimiz orda dogduk, orda ayni dili konustuk, ayni kultur icinde buyuduk, ayni akarsuyun suyunu ictik. Bu bizi birlestiren en dogal gercek.

3-Bedavaya tahsil sahibi olduk. Burda 4 senelik tip okuyan cocuklar 40-50 yaslarina kadar odeyemeyecekleri bir borc altinda mezun oluyorlar. Saci agarmis uzman hekimler var benim calistigim hastanede, bankaya 200000 dolar borcu var hala bitmemis. Bizler bedavaya dunya standartlarinin kesinlikle ustunde olan bir tip egitimi aldik. Bu kadarcik vefa borcunu odeyemeyecek olsaniz bile telafuz etmek zorundasiniz.

4-Yurtdisinda olup da Turk cocuklara yardim etme dusuncesi tamamen durumu akla uydurmaya yonelik ,hic olmassa bunu yaparim, dusuncesi bence. Yurdunuzdan uzakta yurdunuza yapabileceginz yardim, yurdnuzda olarak yapabileceginizyardimin %10 ancak oalcaktir, eger her sene Turkiye'ye bir nobel kazandirmiyorsaniz, ya da senede 10 yayin cikarip h sayiniz 30 larda dolasmiyorsa. Turkiye'de de orda yaptiginiz cok seyi yapmaniz mumkundur. Herseyi degil !. Ama cok seyi. Paradan vazgecmeniz kosuluyla.

Gelecekte binlerce sebebin onume bir kombinasyon olarak cikmasi nedeniyle donme isini basaramassam -zayif bir ihtimal- yukaridaki gercekler benim icin degismeyecek.

Herkesin bir yerinden cekistirdigi, surekli dovulen, horlanan ama yine de ayakta kalmaya calisan ve aslanlar gibi carpisan ulkemin, Kemal Sunal'in o aci aci yardim isteyen ama gelip de yalvarmayacak kadar gururlu, tatli surat ifadesiyle bizlere baktigini cok zaman gorebiliyorum.

Ulas Camsari